Αποτελεί, η εργασία του Holloway δείγμα θετικής ανταπόκρισης στη μαρξική προσταγή για την αλλαγή του κόσμου: «Οι φιλόσοφοι έχουν ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους˙ το ζήτημα είναι, όμως, να τον αλλάξουμε». Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον κόσμο, συνομολογεί ο Holloway˙ όμως, μια ριζική αλλαγή του κόσμου, μια αλλαγή σε κομμουνιστική κατεύθυνση, προϋποθέτει, σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του, να μη καταλάβουμε την εξουσία.

Ωστόσο, ο συγγραφέας αυτής της μελέτης, επιλέγει να αντιμετωπίσει κριτικά τις θέσεις του Holloway. Φανατικός υποστηρικτής μιας θεολογίας της Άρνησης, ο Holloway αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει διαλεκτικά κρίσιμες σχέσεις όπως αυτές της επιστήμης με την ιδεολογία, του κράτους και της επανάστασης, του κινήματος και του κόμματος. Από την άλλη πλευρά, η αναγκαία ρήξη προς τη σταλινική ή τη μπλανκιστική εκδοχή της πολιτικής, δε δικαιολογεί την απόρριψη της πλούσιας παράδοσης του επαναστατικού μαρξισμού που μας προτείνει, σε τελική ανάλυση, ο Holloway. Η πρόταση της αλλαγής του κόσμου χωρίς την κατάληψη της εξουσίας μπορεί να ακούγεται ευχάριστα στους κύκλους μιας μεταμοντέρνας «Αριστεράς», οδηγεί, όμως, σε αδιέξοδο το ίδιο το εγχείρημα του επαναστατικού μετασχηματισμού της αστικής κοινωνίας. Αντίθετα, ο μαρξισμός του Λένιν, της Luxemburg, του Τρότσκι, του Lukács, του Gramsci, μέσα από τις εσωτερικές εντάσεις που τον προσδιορίζουν και τον συγκροτούν, δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά έρχεται από το μέλλον, αποτελώντας  σήμερα, κατεξοχήν σήμερα, οδηγό για δράση στην πολυμέτωπη σύγκρουση με το αστικό σύστημα εξουσίας.